Polska w XVIII wiek
Wraz z końcem panowania Jana III Sobieskiego nastał okres kolejnych problemów Rzeczypospolitej. Podobnie jak wcześniej, wiele z nich wynikało z samej specyfiki systemu politycznego w Polsce, który bardzo osłabiał władzę królewską, niemal całkowicie uzależniając ją od woli stanu szlacheckiego, która wyrażana była podczas corocznych sejmów, wyjątkowo często zrywanych za pomocą słynnego Liberum Veto. Sytuacji państwa polskiego nie polepszał wcale wieloletni konflikt pomiędzy dwoma pretendentami do tronu polskiego - Stanisławem Leszczyńskim, który wydał swoją córkę za króla Francji Ludwika XV oraz Augustem II Mocnym z dynastii Sasów. Ostatnim królem Polski został Stanisław August Poniatowski. Wybór ten przez historyków uznawany jest za błąd - polska magnateria uważała, że dzięki jego bliskim stosunkom z carycą rosyjską Katarzyną będą w stanie wpływać na jej politykę względem Polski i wzmacniać nasz kraj, jednak Stanisław August Poniatowski okazał się władcą o słabym charakterze i jego rządy ostatecznie doprowadziły do rozbiorów Polski.